Η λογοτεχνία και οι εικαστικές τέχνες είναι δύο εντελώς διαφορετικές μορφές έκφρασης και ποτέ δεν πρέπει να συναντηθούν οι δύο. Αν και είναι αντιπαραγωγικό να εξηγούμε την τέχνη με λόγια, μπορεί κανείς, ωστόσο, να επιχειρήσει μια πράξη δημιουργικότητας όταν το θέμα είναι εμπνευσμένο.

Μια κρίση είναι μια κατάσταση των πραγμάτων. Οτιδήποτε ανατρέπει το πρότυπο των ρουτινών μας – είναι συναισθηματικό ή κοινωνικό, θα προκαλέσει αναπόφευκτα άγχος και κακουχίες. Η αρχαία έννοια του “κρίσις” ή της κρίσης, δηλώνει την ικανότητα να βλέπει και να διακρίνει τις επιπλοκές στη ζωή και να έρχεται σε μια απόφαση. Μια κρίση είναι μια καμπή στην πορεία των γεγονότων. Η προσωπική αντίδραση της Marianna Veremi στην κοινωνική κρίση αντανακλάται σε μια ταραχή χρωμάτων που κινούνται σαν μια αμοιβάδα στον φυσικό κόσμο – στην ανάπτυξη ενός βιοπλάστη στο χρόνο.

Το έργο της είναι σε διαρκή κίνηση – ένα ντους χρώματος και τόνου σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη σειρά εικόνων που κορυφώνονται με μια επιστροφή μετά την κρίση σε μια νέα κατάσταση πραγμάτων. Η καταιγίδα σε μια ζωή που προηγουμένως θεωρούσαμε δεδομένη – ένας κόσμος γύρισε ανάποδα. Παρακολουθούμε την πρόοδό μας από μια δουλειά στην άλλη με έναν εσκεμμένο, συχνά ταραχώδη ρυθμό, στην «τελευταία συλλαβή του εγγεγραμμένου χρόνου» – ένα χρόνο που ερμηνεύεται από ζωντανό πρότυπο και έντονο χρώμα.

Η Carpo και η Nopera ήταν ευγενικοί χορηγοί της βραδιάς παρέχοντας καρύδια και κρασί αντίστοιχα.